De dichter is niet meer onder ons en toch weer wel. Ik mis hem, en op momenten zoals deze ben ik eigenlijk blij dat zijn weblog nog bestaat en zijn woorden niet met hem zijn meegegaan naar zijn land van herkomst. Alles opnieuw lezen van hetgeen wat hij heeft achter gelaten is gewoon weer net zo de moeite waard als destijds. Wellicht begrijp ik het nu allemaal wat beter. Destijds was ik zelf niet alle dagen even helder en uitgerust en er zijn veel woorden en wijsheden aan mij voorbij gegaan die ik nu opnieuw tot mij probeer te nemen. Marius Nuy ik heb geen idee hoe hij op mijn weblog terecht is gekomen destijds, maar ik ben wel dankbaar voor de tijd dat hij met mij mee liep door al mijn blogs, door mijn hoofd en de chaos van mijn leven. Mijn geschreven leven uit die tijd is nu een deel van het verleden wat staat voor mijn groot verdriet, mijn pijn, mijn machteloosheid uit die tijd. Geen idee, zoveel vrienden, zoveel liefde en zoveel warmte. Mijn weblog was een manier om alles wat er in mij omging te delen, Het was gevoelsmatig meer een eenzijdige communicatie naar de buitenwereld toe met slechts een aantal die het aan konden mee te gaan en orde te scheppen in de chaos van mijn denken. Die warrige toestand werd gelukkig niet door iedereen begrepen. Gelukkig omdat ik denk dat je het alleen begrijpt als je zo een chaos en warboel ervaren hebt. Al die lieve mensen, ze zijn er allemaal nog, maar ik mis Marius, hij maakte het altijd af, online weliswaar maar dat maakt het niet minder waardevol. In mijn directe omgeving zie ik ongelofelijke lieve mensen op dit moment door hetzelfde verdriet heengaan waar ik destijds met de kinderen doorheen ging. Weliswaar zie ik het nu meer van een afstand, maar het breekt de deur naar de herinnering wel weer even open. Ik probeer er niet van weg te lopen, want het is een deel van mij net zoals het een deel van een ander is. Ieder zijn eigen proces, maar blijkbaar is nooit helemaal voorbij. Lastig blijft het om de gedachten in mijn hoofd onder controle te houden en de luchtigheid van uitgesproken woorden te voelen. Ik heb het idee dat ik andere hier nu mee te kort doe of juist de woorden van andere te veel lading geef en daardoor te heftig reageer. Heftig reageren betekend in mijn geval eigenlijk stilte. Niet meer praten, niet meer voelen, niet meer reageren. Nachten lig ik wakker en eigenlijk heb ik geen idee waarvan ik nou wakker lig. De gedachten door die door mijn hoofd gaan lijken geen volgorde meer te hebben, woorden uitgesproken door de mensen die mij lief zijn voelen loodzwaar en waarschijnlijk is dat niet eens zo bedoeld. Het aangaan van een gesprek hierover ligt buiten mijn kunnen lijkt het wel. Praten is niet echt mijn sterkste kant, hoewel ik heel veel kan praten. Iets zeggen is weer iets anders. Mijn gedachten verdwalen deze dagen in de chaos, juist op het moment dat alles lijkt te lopen zoals het zou moeten. Tegenstrijdige gedachten wisselen elkaar af en een duidelijk beeld lijkt er nog niet echt te ontstaan. Gelukkig heb ik nog altijd de meeste mensen om me heen die me op weg helpen, maar ik mis Marius. Hij was mij zo waardevol. Gek genoeg heb ik mijn eigen weblog van toen afgesloten, samen met een periode van intens verdriet, onmacht en momenten die me tot de rand van waanzin dreven. Ik ben opnieuw hier gestart, daar waar het weblog van Marius zal blijven bestaan. Niet bewust overigens maar het heeft wel een zekere toevalligheid, dat wel vaker samen viel als het om Marius ging en zijn levenservaringen. Zijn weblog is nu een prachtige gedenkplaats geworden, een plaats om naar terug te keren als ik op zoek ben naar zijn wijsheid. De dichter schreef zichzelf een klein leven, maar nu is hij gestorven ‘Alles is opgelost nu.
Ik neem deze woorden mee de dag in van vandaag en koester dat wat ik lief heb.
Liefs
