De dichter is niet meer onder ons en toch weer wel. Ik mis hem, en op momenten zoals deze ben ik eigenlijk blij dat zijn weblog nog bestaat en zijn woorden niet met hem zijn meegegaan naar zijn land van herkomst. Alles opnieuw lezen van hetgeen wat hij heeft achter gelaten is gewoon weer net zo de moeite waard als destijds. Wellicht begrijp ik het nu allemaal wat beter. Destijds was ik zelf niet alle dagen even helder en uitgerust en er zijn veel woorden en wijsheden aan mij voorbij gegaan  die ik nu opnieuw tot mij probeer te nemen. Marius Nuy ik heb geen idee hoe hij op mijn weblog terecht is gekomen destijds, maar ik ben wel dankbaar voor de tijd dat hij met mij mee liep door al mijn blogs, door mijn hoofd en de chaos van mijn leven. Mijn geschreven leven uit die tijd is nu een deel van het verleden wat staat voor mijn groot verdriet, mijn pijn, mijn machteloosheid uit die tijd. Geen idee, zoveel vrienden, zoveel liefde en zoveel warmte. Mijn weblog was een manier om alles wat er in mij omging te delen, Het was gevoelsmatig meer een eenzijdige communicatie naar de buitenwereld toe met slechts een aantal die het aan konden mee te gaan en orde te scheppen in de chaos van mijn denken. Die warrige toestand werd gelukkig niet door iedereen begrepen. Gelukkig omdat ik denk dat je het alleen begrijpt als je zo een chaos en warboel ervaren hebt. Al die lieve mensen, ze zijn er allemaal nog, maar ik mis Marius, hij maakte het altijd af, online weliswaar maar dat maakt het niet minder waardevol. In mijn directe omgeving zie ik ongelofelijke lieve mensen op dit moment door hetzelfde verdriet heengaan waar ik destijds met de kinderen doorheen ging. Weliswaar zie ik het nu meer van een afstand, maar het breekt de deur naar de herinnering wel weer even open. Ik probeer er niet van weg te lopen, want het is een deel van mij net zoals het een deel van een ander is. Ieder zijn eigen proces, maar blijkbaar is nooit helemaal voorbij. Lastig blijft het om de gedachten in mijn hoofd onder controle te houden en de luchtigheid van uitgesproken woorden te voelen. Ik heb het idee dat ik andere hier nu mee te kort doe of juist de woorden van andere te veel lading geef en daardoor te heftig reageer. Heftig reageren betekend in mijn geval eigenlijk stilte. Niet meer praten, niet meer voelen, niet meer reageren.  Nachten lig ik wakker en eigenlijk heb ik geen idee waarvan ik nou wakker lig. De gedachten door die door mijn hoofd gaan lijken geen volgorde meer te hebben, woorden uitgesproken door de mensen die mij lief zijn voelen loodzwaar en waarschijnlijk is dat niet eens zo bedoeld. Het aangaan van een gesprek hierover ligt buiten mijn kunnen lijkt het wel. Praten is niet echt mijn sterkste kant, hoewel ik heel veel kan praten. Iets zeggen is weer iets anders. Mijn gedachten verdwalen deze dagen in de chaos, juist op het moment dat alles lijkt te lopen zoals het zou moeten. Tegenstrijdige gedachten wisselen elkaar af en een duidelijk beeld lijkt er nog niet echt te ontstaan. Gelukkig heb ik  nog altijd de meeste mensen om me heen die me op weg helpen, maar ik mis Marius. Hij was mij zo waardevol. Gek genoeg heb ik mijn eigen weblog van toen afgesloten, samen met een periode van intens verdriet, onmacht en momenten die me tot de rand van waanzin dreven. Ik ben opnieuw hier gestart, daar waar het weblog van Marius zal blijven bestaan. Niet bewust overigens maar het heeft wel een zekere toevalligheid, dat wel vaker samen viel als het om Marius ging en zijn levenservaringen. Zijn weblog is nu een prachtige gedenkplaats geworden, een plaats om naar terug te keren als ik op zoek ben naar zijn wijsheid.  De dichter schreef zichzelf een klein leven, maar nu is hij gestorven ‘Alles is opgelost nu.

Ik neem deze woorden mee de dag in van vandaag en koester dat wat ik lief heb.

Liefs

Loslaten in liefde

Inmiddels ben ik er wel achter dat weblog niet meer werkt zoals het zou moeten werken. Niet dat ik er nog veel tijd doorbracht, maar toch. Het voelt als een stukje dat bij mij hoorde in een periode waarin ik het zo vreselijk nodig had. Het was een heftige tijd waarin ik meer gevangen zat in mijn hoofd met mijn gedachten dan dat ik naar buiten bracht. Met de lieve reacties van een aantal weblog vrienden, die mij inmiddels meer dan dierbaar zijn en natuurlijk ook familie en vrienden uit reallife ;) ben ik nu waar ik ben. Er is een periode geweest waarin ik totaal geen behoefte had om alles wat er gebeurde in mijn leven te delen. Er was toch wel een soort van rust in mij. Ik pakte mijn leven op, wat altijd iets heeft blijven houden van overleven en deed gewoon wat ik moest doen om mijzelf en mijn liefdevolle gezin staande te houden maar vooral bij elkaar te houden. Wat er ook gebeurd en hoe het leven ook zal gaan, wij zullen altijd samen zijn en altijd een eenheid vormen. Wij leven geen normaal leven, het is vallen, opstaan, vechten, huilen, lachen, maar vooral heel hard werken. Dat hard werken niet altijd genoeg is dat is mij inmiddels wel duidelijk. De band tussen mij en mijn oudste zoon is sterk, maar ook ingewikkeld. We vechten elkaar het huis uit en kunnen op dit moment ook niet meer samen in één ruimte wonen. Voor zijn belang en voor dat van mijzelf maar zeker ook voor de twee andere kinderen, moet ik hem loslaten. Loslaten, laten gaan, laten onderzoeken, laten falen, laten vallen, laten ontwikkelen. Helpen ik wil hem zo graag helpen, maar het is beter van niet. Het is een kind dat leert uit ervaring en niet uit wijsheden. Het is een kind dat moet voelen, ervaren, consequenties ondervinden. De fase helpen kan ik pas doen als hij dat aangeeft, als hij op krabbelt en wil gaan staan en als hij zegt Mam nu wil ik je naast me, nu wil ik gaan staan en nu wil ik verder. In een gezin situatie zoals deze op dit moment is kan ik niet naast mijn kind gaan staan. Ik kan als moeder niet gewoon weg maar toezien hoe hij kansen vergooit en dingen doet die zijn leven moeilijk maken. Ik weet dat er mensen zijn die het wel kunnen en dat zou misschien het beste zijn, maar ik kan het niet. Ik zal altijd proberen te voorkomen dat hij fouten maakt en dat hij daar de rekening van gepresenteerd krijgt, maar diep in mijn hart weet ik dat mijn oudste een kind is die juist leert van deze rekeningen. Immers ik zie in hem mijn spiegelbeeld en ik weet inmiddels wel dat het leven geen feestje is. Lieve Lut stuurde mij vandaag een interview van schrijver Arthur Japin. Het was een herkenning, het leven van mijn zoon alleen dan jaren later. Het is tijd om mijn oudste te bevrijden uit mijn denk ik verlammende bezorgdheid. Het is tijd dat hij gaat ondervinden, gaat vallen, gaat onderzoeken, gaat ervaren en uiteindelijk weer opstaan en verder gaan. Samen naar ik hoop.

Liefs

Ik zou graag het interview met jullie delen, de link plaats ik hieronder

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1236618