Inmiddels ben ik er wel achter dat weblog niet meer werkt zoals het zou moeten werken. Niet dat ik er nog veel tijd doorbracht, maar toch. Het voelt als een stukje dat bij mij hoorde in een periode waarin ik het zo vreselijk nodig had. Het was een heftige tijd waarin ik meer gevangen zat in mijn hoofd met mijn gedachten dan dat ik naar buiten bracht. Met de lieve reacties van een aantal weblog vrienden, die mij inmiddels meer dan dierbaar zijn en natuurlijk ook familie en vrienden uit reallife ;) ben ik nu waar ik ben. Er is een periode geweest waarin ik totaal geen behoefte had om alles wat er gebeurde in mijn leven te delen. Er was toch wel een soort van rust in mij. Ik pakte mijn leven op, wat altijd iets heeft blijven houden van overleven en deed gewoon wat ik moest doen om mijzelf en mijn liefdevolle gezin staande te houden maar vooral bij elkaar te houden. Wat er ook gebeurd en hoe het leven ook zal gaan, wij zullen altijd samen zijn en altijd een eenheid vormen. Wij leven geen normaal leven, het is vallen, opstaan, vechten, huilen, lachen, maar vooral heel hard werken. Dat hard werken niet altijd genoeg is dat is mij inmiddels wel duidelijk. De band tussen mij en mijn oudste zoon is sterk, maar ook ingewikkeld. We vechten elkaar het huis uit en kunnen op dit moment ook niet meer samen in één ruimte wonen. Voor zijn belang en voor dat van mijzelf maar zeker ook voor de twee andere kinderen, moet ik hem loslaten. Loslaten, laten gaan, laten onderzoeken, laten falen, laten vallen, laten ontwikkelen. Helpen ik wil hem zo graag helpen, maar het is beter van niet. Het is een kind dat leert uit ervaring en niet uit wijsheden. Het is een kind dat moet voelen, ervaren, consequenties ondervinden. De fase helpen kan ik pas doen als hij dat aangeeft, als hij op krabbelt en wil gaan staan en als hij zegt Mam nu wil ik je naast me, nu wil ik gaan staan en nu wil ik verder. In een gezin situatie zoals deze op dit moment is kan ik niet naast mijn kind gaan staan. Ik kan als moeder niet gewoon weg maar toezien hoe hij kansen vergooit en dingen doet die zijn leven moeilijk maken. Ik weet dat er mensen zijn die het wel kunnen en dat zou misschien het beste zijn, maar ik kan het niet. Ik zal altijd proberen te voorkomen dat hij fouten maakt en dat hij daar de rekening van gepresenteerd krijgt, maar diep in mijn hart weet ik dat mijn oudste een kind is die juist leert van deze rekeningen. Immers ik zie in hem mijn spiegelbeeld en ik weet inmiddels wel dat het leven geen feestje is. Lieve Lut stuurde mij vandaag een interview van schrijver Arthur Japin. Het was een herkenning, het leven van mijn zoon alleen dan jaren later. Het is tijd om mijn oudste te bevrijden uit mijn denk ik verlammende bezorgdheid. Het is tijd dat hij gaat ondervinden, gaat vallen, gaat onderzoeken, gaat ervaren en uiteindelijk weer opstaan en verder gaan. Samen naar ik hoop.
Liefs
Ik zou graag het interview met jullie delen, de link plaats ik hieronder
Geen opmerkingen:
Een reactie posten